بار اولی که خواستم چشمانم را به زیبایی ها  باز کنم اولین نورزیبایی که چشمانم را نوازش کرد نور چشمانی بود که توان ادامه حرکت را از من سلب  کرد و دلم را آنچنان شیفته خود کرد که آرزویی جز رسیدن به آن نور در دلم باقی نماند و حالا که می خواهم به آن نور برسم حجب و حیایی که در آن چشمها وجود دارد مرا  از حرکت باز می دارد و وادارم می سازد تا آنچه را که در قلبم وجود دارد  با نامه ای برای اولین و آخرین محبوبم  ابراز کنم:

وقتی که در زمين،آسمان،ماه وخورشيدودریایی که زیبایی های تو را به یادم می آوردو ردپا یت را روی ماسه ها و جای دستِ تو را روی گوش ماهيهای ساحل احساس می کنم چطورمی توانم به دریا،سا حل و زیبایی های  آن دل نبندم وبا اينکه من بیشتراز  هر کسی،در بی کسيهای خودم رنج بردم و می برم،ولی حتی يک لحظه هم عشقِ انسانی و بزرگمون رو از ياد نمی برم و نخواهم بردمن همیشه از سکوت و تنهایی نفرت داشتم ومیخواستم هر چیزی رو که میشنوم و هر کسی رو که می بینم از جنبش و هیجانِ زندگی نشونه ای داشته باشه دلم از این بی صدایی ها و خاموشی گرفته با تمامِ وجودم منتظرتم تا از در عشق بیایی وصدای تو منو از این رنجها نجات بده،رنج نا آشنایی ها،رنج عشق و آرزوهایی که تحقق نیافتن و خاکستر شدن این رنج ها نمی زارن من اونجوری که دوست دارم زندگی کنم و اونی رو که دوست دارم بدست بیارم من توی تنهایی هام ساعتها از خود بی خود میشم،توی فکر و خيالاتم غرق ميشم،تا انتهای خورشيد ميرم و تو رنگِ خونین افق غلط ميخورم و حريصانه دنبالِ رنگ و بويی می گردم:رنگ و بوی غريبِ آشنايی که هيچوقت از خاطره و ذهنم پاک نميشه و تا هستم باقی می مونه...رنگ و بوی آشنايی که از هر رنگی درخشان تر و از هر بويی دلنشين تره...رنگ وبويی که هر چند توی صورتِ خورشيد محو شده اما هر صبح با خورشيد به ديدنم مياد و تو چشمام ميدرخشه ونگرانمه...اگه بدونی تو قلبم چه آتيشی زبونه ميکشه اما چه ميشه کرد؟...گريه کنم، داد بزنم، يا همينطور بارِ اين دردِ سينه سوزو به جون بکشم؟قلبم پر شده از عشقها و کينه ها،ويا آتيشهايی که خاکستر شدن؛توی وجودم شوری بپا ميکنن که منوبی تاب ميکنه.من بهشون دلبستگی دارم.من نميتونم اينا رو فراموش کنم...من خورشيدو هر روز صبح می بينم و طنينِ عاشقونهء نسيمِ سحرگاهی رو به گوش جان می شنوم.من همهء اينا رو تو خاطرم حفظ ميکنم و بخاطر همين يادگارها زنده ام... من تا بحال اينا رو به تو نگفته بودم،دليلی هم نبود،چه فايده که بخواهیم به هر حرفی گوش بدیم

دوستاي لپ گلي من سام عليکم
بالاخره آق داداش ما هم تشريف بردن سربازي و همچين بفهمي نفهمي به تنهايي ما هم يه پس گردني زدن که وايسته سرجاش.به لطف خدا و همايت بنده هاي خدا که خدارو شکر کم هم نيستن و هر روز هم به آمارشون يه تلنگري ميخوره تنهاييه داره جذر و مد پيدا ميکنه و هي بالا ميره ولي اخر همه بالا رفتنا که اين احساسات جورو واجور دارن بي هوا انجام ميدن پايين اومدنه چه عشقي چه همين،احساس تنهاييه که اخرش با مخ ميخوره زمين آره جونم به ياري ياور هستي همه يه روزي در حد اعتدال ميمونه که نه آدم رو زجر کش کنه نه تو اوج لذت آدميزاد خودش رو حلق اويز کنه.

اومدید پست قبلیم رو بخونید تا من بیام...

برای سلامتی خودتون حتمی برید دکتر.

من واقعا معذرت میخوام

یه خورده فلسفه بافتم اگه نامفهوم بود کاریش نمیشه کرد.

سلام به تو آسمانم

سلام به کچل خوش تیپ

-------------------------------------------

قربون چش و چالت برم

جویای احوالت شدم

هیشکی ازت خبر نداشت

رفتم سراغ خونتون

آدرس دادن تو اسمون

یه شهر که هیچ دری نداشت

رفتم سراغ نردبون

باهاش برم تا اسمون

از شانس من پله نداشت

ببین گلم بهت میگم

هی اومدم ببینمت

اون پرده ی اتاق نذاشت

چند باری هم یه سایه با

با هیکل مردونه و

سیبیلای تابیده اومد نذاشت

تا دیدمش گذاشتم من پا به فرار

آجان اومد دم خونمون

گیر داده بود صاحبخونمون

اون اومد و دنیای من شدش سیاه

به من زل زدو شدم شکار

سرم دود میکرد مثل سیگار

رفتم جلو دادم سلام

بهش گفتم تو یک کلام

بی تقصیرم ختم کلام

از خنده افتاد یه کنار

زد رو شونمو کشید سیگار

قدم زنون دور شد ازم

فرداش باز رفتم سراغت آسمون

....

..........

.............

یهو اینطوری گفتم...خودمم نمیدونم منظورم چی بود...

قابل انفجار

منفجر شده

خورده شده

یه مدت دیگه بر میگردم..

الان کافی نتم

خودتون بقیه اش رو بخونید دیگه...

مارفتیم

 ^{باور كنيد طوريم نيست همينطوري به جون حرف هاي چارلي چاپين افتادم.}

صداي ناقوس مرگ همه جارو پركرده
اشك مرغاي آسمون به حالمون
همه درياها رو شور كرده
گريه ي بي امون گرفته
جاي خالي خنده ها رو
خيلي وقته جاش خاليه
جاش انگار قرن ها ست كه خاليه
لباي ترك خورده ي غبار آلود
خيلي وقته نديده خنده
از اين در كه رد بشي
اشك دوچشمت رو ميبنده
سزاي خنده خيلي وقته مرگه
هركي عاشقه ميخنده
شرطش اينه كه دست غم رو ببنده
هر عاشقي غم رو به در ميبنده
غافل از خنده ي از غم سرشار
به جاي خنده ميكشه يه ديوار
خنده جا مونده حصار
خودش به دور از خنده ميسوزه
          مثل شمع

برقص گويا هرگز کسي تو را نمي بيند..
خداييش خوب دقت كنيد اين جمله ادميزاد  رو به كبك بودن ترغيب ميكنه<همون كبك معروف كه سرش رو ميكنه زير برف تا كسي نبيندش<اخه قربون روي ماهت برم مگه ديوانه اي ميخواي تنها برقصي رقص هم برا خودش داستان داره ها.

عزيزان سند باد (روحانيون)كه شيفته ي رقص دو نفره ان از اون زن و شوهريا ولي ته منظورشون همون سنت پيامبره كه همه متاهل بشيد چون كه محمد جون (ص) مزدوج شده حتمي كار خوبيه و بايد رعيت مفلوك هم برن و همون بلايي كه سر پيامبرشون اومده سر اونها هم بياد از بحث دور نشيم خلاصه بگم كه  الان مردم بايد كم كمش واسه يه نياز كوچولو (رقص)يا براي ديدن يا اجرا كردن يه حركت موزون ساده بايد برن زن بيگيره يا شواَر كنن آخه ميگن رقص زن بايستي واس شواَرش باشه(با تخيلات مي توان تا اوج آسمانها پرواز کرد ,اما نمي توان چيزي به دست آورد)حرف و حديثاي متقابلش هم بماند كه فعلا حسش ني واستون جروبحث راه اندازي كنم.

از همه اينا كه بگذريم جووناي اين دوره زمونه(ماكه ديگه پيرشديم)اهل نماز جماعت شدن يعني معتقدن هركاري جماعتش خوبه (كارخيرخيره ديگه)يعني سعي ميكن هر كاري كه ميكنن جماعت تشكيل بشه رقصيدن رو هم سعي ميكنن توي يه پارتي(وسعت<يا)اجناسش رو كاري نداشته باشيم بهتره)به جماعت برسونن.

جووناي خر يعني ببخشيد خرپول اي بابا زبونم چه بد ميچرخه مايه دار سعي ميكنن موقع ي زن گرفتن هم اين ضرب المثل رو از بابا بزرگا به ارث ببرن زن:((زن چراغ خونس چه خوبه كه خونه ي ادم چلچراغ داشته باشه).
البته همه ي آدما اجتماعي شدن مثلا بعضي از آدمايي كه موهاشون انگشت شماره اقدام به كاشت مو ميكنن كه توي سرشون هم جماعتي از موها بوجود بياد حتمي مصلحتي توي كچلي شون هست نبايد كه برن و مو بكارن تازه تاس مودن خيلي هم جالبه ديگه لازم نيست پول ژل و چسب موُ شونه و برس و از اين جور چيزا بدن فقط يه شيشه پاك كن با يه دستمال كاغذي يا روزنامه باطله كارشون راه ميافته.

Bushrod H. Campbell:هیچ چیز به آن خوبی یا بدی که به نظر می آید نیست.اين كمپبل هم وبلاگ نويس بوده ناكس منظورش اينه كه وقتي ميريد تو وبلاگ يه نفر يه دفعه بهش نگيد وبلاگ خيلي خوبي داري شايد فقط قالبش خوشگل باشه.يا مثلا الان اين مطالب رو دارين ميخونين فكر نكنين چند تا جمله ي معروفه در حقيقت چند تا از چرنديات آدما ي مهمه كه من واسه خنده نوشتمشون

William Shakespeare:مردم درهای خانه اشان را به روی خورشید در حال غروب می بندند.ويليام جون رو عقده ايش كردن  يكي نيست به اين ويليام بلا مرده بگه :خب مردم غروب رو دوست دارن ميرن بيرون در خونشون رو ميبندن ميرن يه جايي كه خورشيد رو خوب نگاه كنن ميخواي در رو باز بزارن بري زدي؟خداييش از شكسپير ديگه بعيده.اگه هم واسه وبلاگه خب بنده ي خدا يه خورده وبلاگت رو سبك تر ميكردي زودتر لود بشه كه طرف حوصله اش سر نره بدون نظر دادن بره.

Charles Edwin Carruthers:در داوری در مورد دیگران، عامه مردم بی آنکه مزدی دریافت کنند اضافه کاری می کنند.اين چارلز ادم رو ميترسونه مرتيكه انگار منو زير نظر داشته ولي نه بياييد بد بين نباشيم يحتمل اين چارلزه يه وبلاگ داشته كه پر مخاطب بوده و همه دوبار دوبار نظر ميدادن اين بنده خدا هم فكر كرده چه خبره!از خودش جمله اي گفته كه از همشون تشكر كنه البته همراه با پاچه خواري چارلز هم بني آدمه ديگه چه ميشه كرد.يه چيز ديگه هم بگم فكر نكنيد شايعات كمه!اينم زنش زياد غيبت ميگرده از نصرت خانم تا مهجوين در باره همه حرف ميزده چارلزم اين جمله رو تو خواب گفته كه هم دعوا نشه هم زنش بفهمه كه نبايد غيبت كنه.

سلام عزيز مهربون اجازه هست بشم فدات...؟ اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خندهات...؟ شب كه مياد يواش يواش با چشمك ستاره هاش اجازه هست از آسمون ستاره كش برم برات..؟ اجازه هست بياي پيشم يه كم بگم دوست دارم؟ تو هم بگي دوسم داري بارون بشم دل ببارم بريم تو باغ اطلسي بي رنج و درد بي كسي بهت بگم اجازه هست گل روي موهات بذارم اجازه هست خيال كنم تا آخرش مال مني..؟ خيال كنم دل منو با رفتنت نمي شكني اجازه هست خيال كنم بازم مياي مي بينمت؟ اجازه هست بشم فدات؟

بعد از اینکه توکردی فرار

اين روزه آخره که مزاحم دلت شدم// خورشيد فردا مال تو ببخش که عاشقت شدم// ديگه نميخواد با چشات حاليم کني زياديم// بهم بگي بايد برم بايد ازت دل بکنم// دوستت دارم براي تو فقط يه حرف ساده بود// غافل از اينکه قلب من منتظر اشاره بود// بدرقه لازم ندارم دارم ميرم عزيزترين// نذار بمونه زير پا اين آخرين خواهشمه// قلبمو بردار از زمين

اینم قصه ی این ماجرا

اولين باري که عاشقت شدم يادته ؟ من يه کرم سيب بودم و تو يه کرم ابريشم . من به تو قول دادم ديگه هيچوقت سيب نخورم و تو هم قول دادي دور خودت پيله نزني . ولي نمي دونم چي شد که من طاقت نياوردم و فقط يه خورده سيب خوردم . تو هم از غصه دور خودت پيله بستي . ... حالا دومين باره که عاشقت شدم ولي حالا من هنوز يه کرم سيبم و تو يه پروانه خوشگل تو پر زدي و رفتي و من موندم و سيبايي که جايي براي خورده شدنشون نمونده . از هر چي سيبه منتنفرم.

یه شب اومد تو صفحه

احمدی اومد به صحنه

موسوی بی کله

اومد نشست بی جنبه

احمدی دلش پرخنده بود

هم ریسنده هم بافنده بود

دستش پراز پرونده بود

انگار محمود پرنده بود

موسوی مثل آیینه بود

نمایش گر آدینه بود

همش فکر تلافی بود

احمدی از دستش راضی بود

آینه نشون داد احمدی

لو نداد خودش رو موسوی

موسوی خبُ چیز میکرد

محمود جو ن هوای چیپس میکرد

لباشو با زبون هی خیس میکرد

عکس عیال نشون داد

موسوی سرشو تکون داد

کار محمود دنیا رو تکون داد

حاج آقا اعتراف میکرد

خودشو هی چپ و راست میکرد

محمود همش لبخند داشت

با حرفاش انگاری جنگ داشت

دست موسوی بسته میشد

حسین جون زبونش خسته میشد

عین یه بچه میشد

ورد زبونش چیز میشد

محمود جون اعصاب زد بهم

موسوی چون که خسته شد

دلش به ترور وابسته شد

هوای مرگ احمدی

توهم زدی که-موسوی؟

اخر این بند و بلا

هاشمی جون سوژه شد

پسرش هم جوجه شد

کروبی و موسوی برید پیش رضایی

نگید محمود چه بی وفایی

آخه محمود بد نبود.....خدایییش